Tijdens het hoogtepunt van de COVID-19-pandemie heeft American Airlines een reeks agressieve vlootinkrimpingen doorgevoerd om geld te besparen en onderhoudskosten te vermijden. Hoewel deze maatregelen bedoeld waren om het bedrijf te beschermen tegen een langdurige recessie, lijken ze een averechts effect te hebben gehad, aangezien de wereldwijde vraag naar reizen veel sneller steeg dan verwacht.
Door bijna 40% van haar langeafstandsvloot buiten gebruik te stellen, ruilde American Airlines het groeipotentieel op de lange termijn effectief in voor kortetermijnliquiditeit – een gok waardoor de luchtvaartmaatschappij moeite had om te profiteren van de post-pandemische reishausse.
De grote vlootreductie
In 2020 besloot American Airlines verschillende belangrijke vliegtuigtypen buiten gebruik te stellen. De omvang van deze afwijkingen was aanzienlijk:
- Airbus A330-familie: De luchtvaartmaatschappij heeft 24 A330’s buiten gebruik gesteld. Hoewel het buiten gebruik stellen van de negen A330-300’s een berekende zet was, wordt de beslissing om vijftien A330-200’s in eigendom buiten gebruik te stellen algemeen gezien als een strategische fout. Deze relatief jonge vliegtuigen hadden een cruciale rol kunnen spelen bij het herstel van de Europese routes en de Hawaï-dienst.
- Boeing 767-300ER: Alle 17 vliegtuigen in deze vloot waren buiten dienst. Hoewel ze verouderd en onderhoudsintensief waren, waren ze waardevolle hulpmiddelen voor het testen van nieuwe, minder gevraagde langeafstandsroutes.
- Boeing 757: De luchtvaartmaatschappij heeft 34 van deze vliegtuigen buiten gebruik gesteld. Ondanks hun brandstofinefficiëntie waren ze essentieel voor ‘dunne’ transatlantische routes – vluchten naar bestemmingen met een gematigde vraag die grotere vliegtuigen niet op winstgevende wijze kunnen bedienen.
- Embraer E190: De vloot van twintig vliegtuigen werd ook buiten gebruik gesteld, en een groot deel ervan werd uiteindelijk verkocht aan Alliance Airlines in Australië.
Deze pensioneringen resulteerden in ongeveer $1,4 miljard aan niet-contante afschrijvingen en $102 miljoen aan contante lasten.
De kosten van het missen van de bloei
De timing van deze beslissingen creëerde een enorme kloof in de Amerikaanse capaciteit, net toen de wereld weer begon te reizen. Tussen 2022 en 2024 kende het internationale reizen een enorme opleving, met een groei van 40% in 2023 en nog eens 13% in 2024, waarmee het niveau van vóór de pandemie werd overtroffen.
Omdat American zijn “middle-tier” langeafstandsvliegtuigen had afgestoten, ontbrak het het bedrijf aan de flexibiliteit om aan deze vraag te voldoen. Hoewel de luchtvaartmaatschappij heeft gewezen op de vertragingen bij de levering van Boeing als voornaamste oorzaak van het gebrek aan widebody-vliegtuigen, heeft haar eigen beslissing om verschillende leveringen van Boeing 787 uit te stellen tot 2028 haar groeivermogen verder beperkt.
Een verhaal over twee strategieën: Amerikaans versus Verenigd
De gevolgen van de Amerikaanse strategie zijn het meest zichtbaar in vergelijking met de aanpak van United Airlines.
Terwijl American zijn vloot agressief inkromp, koos Scott Kirby, CEO van United, voor een afwachtende houding. United vermeed het terugtrekken van hele vliegtuigtypes en koos ervoor om de opties open te houden. Als gevolg hiervan kon United tegen 2024 zijn grootste transatlantische dienstregeling ooit plannen, en zelfs extra Airbus-vliegtuigen leasen om zich in te dekken tegen de leveringsonzekerheden van Boeing.
De Amerikaanse focusverschuiving had ook binnenlandse gevolgen. Door prioriteit te geven aan grootschalige hubs met een hoog rendement, zoals Dallas-Fort Worth (DFW) en Charlotte, verliet de luchtvaartmaatschappij een divers netwerk. Deze verschuiving heeft ertoe bijgedragen dat de luchtvaartmaatschappij terrein verloor op belangrijke markten als Chicago; Naarmate het aantal vluchten afnam, heeft de luchthaven de poorten opnieuw toegewezen aan andere luchtvaartmaatschappijen, waardoor de voetafdruk van Amerika verder werd beperkt.
Lessen in leiderschap en visie
Het ‘Groene Vlag’-plan van de luchtvaartmaatschappij was bedoeld om Amerika te positioneren om ‘vooruit te racen’ op de concurrentie na de pandemie. Het besluit om perfect functionele vliegtuigen buiten gebruik te stellen duidt echter op een fundamentele verkeerde interpretatie van de markt.
Het leiderschap bij American gokt op een toekomst van beperkt reizen met een lage groei. In plaats daarvan kwamen ze een wereld tegen die hongerig was naar connectiviteit. Dit dient als een duidelijke herinnering dat in de luchtvaartindustrie ‘optionaliteit een vorm van verzekering is’. Door het verwijderen van zijn ‘middle-tier’-vliegtuigen heeft American zijn draaivermogen verwijderd, waardoor het kwetsbaar is geworden voor het herstel dat het had gehoopt te ontlopen.
Conclusie: Het besluit van American Airlines om tijdens de pandemie op agressieve wijze haar langeafstandsvloot buiten gebruik te stellen, zorgde voor financiële verlichting op de korte termijn, maar kostte de luchtvaartmaatschappij aanzienlijk marktaandeel tijdens de daaropvolgende reishausse. Deze strategische spil benadrukt het gevaar van het opofferen van operationele flexibiliteit voor onmiddellijke kostenbesparingen.
