Vervallen tussendoortjes? Zeker. Zoutjes die zes jaar geleden zijn verlopen?
Een passagier heeft dit onmiddellijk aangegeven. Het pakket was verzegeld, in de bus overhandigd en gedateerd op 2020. Geen typefout. Geen leesfout.
“Die ‘/20’ betekende zeker 2020.”
American Airlines weet het. Ik heb in 2022 een soortgelijk overgebleven verhaal uit de pandemie besproken, dus het bewustzijn van de luchtvaartmaatschappij is niet nieuw. Alleen de omvang van de fout is deze keer nog erger.
Ze proberen het merk te upgraden en premium-vibes te stimuleren. De snackbak? Nog steeds generiek. Nog steeds achterop bij United en Southwest, zelfs als het eten vers is. Nu is dat niet zo.
Datum lezen is lastig, zeker. Air Canada had dat virale moment waarop een maaltijd van zes maanden oud chaos veroorzaakte, waarna de passagier besefte dat Amerikanen de eerste maand hadden geschreven. Een klassieke mix-up. Maar dit was geen kalenderfout. Op de tas stond 2020. Het vliegtuig vloog vandaag.
Veiligheid versus oud
Is het vergif? Waarschijnlijk niet.
De meeste dadels op droge goederen zijn kwaliteitsmarkeringen en geen veiligheidswaarschuwingen. Denk aan ontbijtgranen. Pasta. Koekjes. Zodra u de uiterste houdbaarheidsdatum heeft overschreden, krijgt u geen voedselvergiftiging, maar karton.
Pretzels maken een voorspelbare achteruitgang door.
- Vocht ontsnapt. Of komt binnen.
- Vet oxideert, waardoor de smaak zeepachtig of bitter wordt.
- De knapperigheid verdampt. Ze worden stoer.
Vier tot negen maanden in een ongeopende zak is de norm voor versheid. Zes jaar? Dat is een museumtentoonstelling.
Het binnendringen van vocht verandert alles.
Als het zegel standhield, groeide er misschien niets ergs. Maar ik bied niet aan om het te proeven. Ik zou ook niet in paniek raken als iemand al een hapje had. Het is onaangenaam, waarschijnlijk veilig, maar diep raar.
Waarom gebeurde dit?
Cateringcontracten hebben limieten. Ik heb hier eerder naar gekeken. United streeft naar een maximumtermijn van zes maanden voor diepvriesproducten. Delta doet er twaalf. American strekt zich uit tot achttien maanden, terwijl het belooft leveranciers naar productieperioden van veertig of zestig dagen te duwen.
Achttien maanden. Dat is de bovengrens van hun beleid. Ze misten die deadline ruim driehonderdvijftig maanden.
Is het een keer gebeurd? Nee.
Was het eenmalig? Twijfelachtig.
EasyJet zou ooit een broodje kaas hebben geserveerd dat tien jaar eerder was verlopen. Ik vermoed nog steeds dat het een labelfout was. Amerikaanse pretzels? Moeilijker te verontschuldigen als een drukfout.
Ze serveren stof uit het verleden. Misschien ruilen ze het de volgende keer om. Misschien was de tas gewoon helemaal achterin verborgen, tot vandaag vergeten in een donkere opslagruimte.
Het punt is: als je in de bus zit, controleer dan de datum voordat je gaat kauwen. 🥨
