Verse pizza. Het is overal. Ik zoef langs Trastevere op een gehuurde rode Vespa, net voordat de spits de kasseien begint te verstikken. Mensen stromen de binnenplaatsen uit met Aperol Spritzes en schreeuwen over de luiken voor de ramen. Trastevere is trendy, ja, maar ook luidruchtig.
Het was niet altijd zo. In 2018 voelde het navigeren door Rome als schaken tegen vijandige stukken. Ontwijk de serenade. Ontwijk het verkeer. Houd je adem in tegen het gebrul van de diesel.
Deze keer is het anders. De muziek blijft. Het lawaai? Veel lager. Dat is het punt van de reis. De luchtkwaliteit verbetert en de Vespa helpt daarbij, vlak voor zijn 80ste verjaardag.
De Groene Zone bijt
Sinds 2022. Rome creëerde de Fascia Verde. Groene Zone. Het beperkt vervuilers in de hele stad, niet alleen in het centrum. EV’s rollen er gemakkelijk in. Oude benzineauto’s, oude bromfietsen? Van maandag tot en met zaterdag geblokkeerd.
2025 bracht meer regels. ‘Ecologische zondagen’ keerden terug voor de winter. Geen verbrandingsmotoren gedurende bepaalde uren. Gewoon lopen. Markten. Praten met buren. Straten zonder motoren herontdekken.
Juli 2026 verandert alles opnieuw. Het net wordt strakker. Zelfs elektrische auto’s en waterstofauto’s verliezen de gratis toegang tot de historische ZTL-zones. Geen gratis pas meer.
Je hebt nu een vergunning nodig. Kosten tot 1.000 euro. Dat is $ 1.145. Bewoners komen er makkelijk vanaf. Vrijgestelde of goedkopere tarieven.
Maar luister hiernaar. Elektrische Vespa’s. Bromfietsen. motorfietsen. Ze blijven gratis. Geen vergunning nodig.
Niet zomaar speelgoed
Vespa wordt eind juni 80 jaar. Foro Italico wordt een dorp van podia en eten. Piaggio viert feest. Maar het Elettrica-model voelt zich gebonden aan de nieuwe straatregels van Rome.
Weet je nog 2018? Wanneer Piaggio het lanceerde?
In 1946. Enrico Piaggio had een voertuig nodig voor het naoorlogse Italië. Betaalbaar. Praktisch. Corradino d’Ascanio, een luchtvaartingenieur, ontwierp de Vespa 98.
Het was niet alleen vervoer. Het was vrijheid. Stijl. Op uw eigen voorwaarden rondreizen. Piaggio is nog steeds eigenaar van de naam. Maakt nog steeds scooters.
De Elettrica lijkt op de grootouder. Dezelfde vorm. Dezelfde sfeer. Maar van binnen zijn het draden en batterijen. Verbonden technologie.
Ze pushen de verschuiving. De nieuwe Primavera en Sprint S hebben elektrische opties. Verwijderbare batterijen. Ook gasversies.
Waarom romantiseren we ze?
De mijne begon met The Lizzie McGuire Movie. Lizzie springt achterop de Vespa van een schattige jongen. Romantiek. Rome. Nu? Ik huur gewoon de scooter. Geen schattige Italiaanse jongen vereist. De fantasie houdt stand, minus het vriendje.
“Het is logisch”, zegt mijn vriendin Lorelei. Bij Tonnarello eten we cacio e pepe. Goede pasta. Geroosterde aardappelen. Sinds de pandemie rijdt ze op een elektrische Vespa. “Het houdt het erfgoed levend”, zegt ze. “Maar het geeft het een doel voor hoe mensen zich vandaag de dag bewegen.”
Kunst die vuil bestrijdt
Volgende ochtend. Ostiense-wijk. Vroeger industrieel, nu luid en levendig.
Er is een muurschildering genaamd Hunting Pollution. Door kunstenaar Iena Cruz. Geschilderd op een woonblok vlakbij een druk kruispunt. Het toont een reiger. Vervuild water. Olievaten.
De verf zelf is de truc. Airlite. Titaandioxide. Het reageert met licht. Breekt verontreinigende stoffen af. Voorkomt dat vuil blijft plakken.
De verkeersregels van Rome helpen daarbij. Minder vuile motoren betekent minder roet op de muren. De Groene Zone beschermt de kunst net zo goed als de longen.
Vroeger was het luider
Ik ga naar Mercato Testaccio. De helft van Rome lijkt daar te winkelen. Veganistisch eten hier. Kapper aldaar. Kaas in het midden.
Ik ontmoet Nonna Maria. Lorelei’s grootmoeder. Ze verkocht fruit op de oude markt voordat deze sloot. Terug in haar oude verblijfplaats drinkt ze vers sap en espresso.
‘Het waren motoren’, zegt ze tegen Lorelei om te vertalen. “Hoorns. Schreeuwen. Van ‘s ochtends tot ‘s avonds.”
Rome had in 1989 al elektrische bussen. In 1996 waren dat er 42. Maar ze bleven dichtbij het centrum. Voor Nonna’s generatie? Schoner transport was geen optie.
“Ik wou dat we elektrische scooters konden delen”, zegt ze. ‘Of elektrische Vespa’s zoals jullie, jonge mensen, hebben. Beter voor het lawaai. Ik zou een glamoureuzere entree hebben gemaakt.’
Ik vertrek. Rit naar het centrum voor een vroeg diner.
De laadpalen bekijken? De recyclingbakken? De elektrische auto’s met open dak? Ze zijn nu overal.
Ik kom aan op Piazza del Popolo. Via del Babuino ontmoet Via di Ripetta. De Trident. Het middelpunt van alles. Spaanse Trappen in de buurt. Winkelen. Menigte.
Nog? Bijna stil.
Ik hoor glazen rinkelen. Kerkklokken luiden. Mensen praten. Ik hoor de wind tegen mijn eigen gezicht.
-
De Vespa hielp Italië op weg na de oorlog.
-
Het helpt Rome te bewegen zonder te stikken. Zonder lawaai.
Misschien is dat wel de echte noodzaak. Vooruit, maar stiller.
