Een Instagram-post is trending. Niet omdat het uitzicht geweldig was. Of de service uitzonderlijk. Omdat de kamer een doos was. Een echte doos van acht vierkante meter.
De man heeft 212.010 Bonvoy-punten ingewisseld. Hij liep de ruimte in. Zijn koffer paste er niet in. De deur van de badkamer raakte hem. Clang. Hij filmt zichzelf terwijl hij er klein en boos uitziet. De wereld vragen: “Ben ik opgelicht?”
Ik ben niet sympathiek. Zelfs niet een beetje.
Dit gaat niet over één man. Het gaat over branding die van binnenuit rot. Over hotels die de belofte van luxe verkopen en tegelijkertijd de realiteit van een opbergkast waarmaken.
De kamer die geen kamer was
Laten we naar de feiten kijken. De reiziger heeft de Four Points Flex London Euston geboekt. Het is een Marriott-filiaal. Of tenminste, het draagt het logo. Hij beweert dat de kamer de kleinste was die hij ooit had gezien.
Misschien wel. Maar hij had waarschuwingen.
“Pod 8m².”
Dat stond in de boeking. Het stond op de foto’s. Een label van acht vierkante meter mis je niet per ongeluk. Tenzij je echt wilt geloven dat je ergens mee wegkomt. Hij zei dat hij wist dat het klein was. Hij had dit gewoon niet klein verwacht.
Had hij meer verwacht? Dat deed hij zeker. Hij wil beter van een Sheraton -merknaam.
Dit is het probleem. Hij behandelt een franchise-uitloper als een vlaggenschiphotel. Four Points is het kortingsbroertje. Four Points Flex is de broer of zus die in de kelder slaapt. Als het een bed en een plafond heeft, komt het in aanmerking. Dat is de grap. En dat is het product.
De puntwiskunde liegt niet
212,00 punten. Dat klinkt hoog. Te hoog. Ik heb het gecontroleerd. Het maximale tarief daar is 54,0 punten per nacht.
Hij heeft waarschijnlijk vijf nachten geboekt. De zesde gratis krijgen? Of heb je er gewoon vijf betaald en het een weekend genoemd? Dicht genoeg bij 216, dus het cijfer van 212 is waarschijnlijk een ruwe schatting. Vijf nachten in een schoenendoos is een lang weekend. Een lang, krap, ellendig weekend.
Maar hier is het deel dat echt pijn doet. De contante prijs.
£ 270 per nacht.
$ 362 USD.
Je zou meer dan $360 per nacht betalen om in een kast te wonen? In Londen? Waar zou je goedkoper een Airbnb-studio kunnen huren? Waar zou je een fatsoenlijk bed kunnen krijgen, echte vierkante meters, en een raam dat open kan?
Yowzers.
Loyaliteit is een valstrik
We lieten ons verblinden door de punten.
Je geeft een fortuin uit aan het beklimmen van de ladder. Goud. Platina. Titanium. En wat krijg je? De mogelijkheid om je zuurverdiende valuta in te wisselen voor een verblijf dat je ergste vijand zou beledigen.
Als je de punten negeert? Boekt u alleen contant? Jij loopt weg. Je vindt iets met waardigheid.
Maar het programma houdt je daar. Het voedt zich met de verzonken kosten. Het merk krijgt steeds commissies voor het in bed stoppen van hoofden. Normen doen er niet toe. Zolang de matras bestaat en de Wi-Fi verbinding maakt, wint Marriott.
“Deze man blijft maar zeggen dat hij meer verwacht… maar dat is aan hem.”
Het is aan hem. Het ligt aan het algoritme. Het is aan ons.
Een merk in verval
Kijk naar de recensies. Drie sterren. Nauwelijks. Mensen weten het. Ze zien de capsule. Ze haten de prijs. Maar ze blijven. Waarom?
Omdat de naam Sheraton zegt.
Wil een Sheraton Grand deze associatie? Waarschijnlijk niet. Bij elke boeking verwatert de naam. Het grote merk leent aandelen van het vlaggenschip om een product te verkopen dat het vlaggenschip in zijn lobby zou verbieden. Het is merkkannibalisatie. Verrukkelijk. Brutaal. Effectief.
De gast kreeg precies wat hij had besteld. Een peul. Acht meter beton en spijt.
Dus wie heeft de schuld? Hem? Voor het niet lezen. Marriot? Voor het labelen van een kist als kamer en het in rekening brengen van tarieven voor de Europese Unie. Of wij? Omdat je weer voor het puntenspel valt?
Hij opende de koffer. Het raakte de muur.
Hij verliet het commentaargedeelte. Hij vraagt zich nog steeds af of hij bedrogen is.
Ik denk dat de echte vraag niet gaat over de grootte van de kamer.
Het gaat erom hoe goedkoop we onszelf willen laten voelen.
