Voor zonsondergang is het beste. Before Midnight heeft bagage. Maar vóór zonsopgang?
Het achtervolgt mij nog steeds.
Het uitgangspunt werkt. Ethan Hawke en Julie Delpers ontmoeten elkaar in een trein op weg naar Wenen. Jesse zegt tegen Céline dat ze moet uitstappen. Hij is blut. Ze is sceptisch. Ze hebben nog één nacht voordat hij naar huis vliegt, naar de VS. Het is een kwestie van spijt versus toeval. Doe het of leef je af.
Treinen laten dit toe.
Vliegtuigen niet.
Stedenbouwkundigen zouden de rails kunnen romantiseren. Ze fetisjiseren het schema. Dat is prima. Maar je kunt niet zomaar bij kilometerpaal tweeënveertig uit een Boeing 737 stappen. De natuurkunde is anders. De inzet is hoger. En de badkamersituatie is… apart.
Zeker, er zijn mazen in de wet.
Misschien landt de vlucht. Jesse en Céline raakten de straalbrug in Frankfurt of Istanbul. Niet hun bestemming, maar een plek. Of misschien is het een melkvlucht van Alaska Airlines tussen afgelegen steden in Alaska. U stapt uit bij de tussenstop. De United Island Hopper werkt meestal ook.
Of je wordt lid van de Mile High Club.
Alsjeblieft niet. Wenen is beter. Elke stad met een geschiedenis van koffie en existentiële angst verslaat de kombuislava.
Een stad biedt het podium. De trein brengt alleen de acteurs.
Wenen is in de film een personage. De stand van de platenwinkel. De begraafplaats. Het reuzenrad draait langzaam boven ons hoofd. Elke plek verplaatst de lucht ertussen. Het gesprek ademt omdat ze lopen. Statische kamers doden de chemie.
Het zijn nergens mensen.
Niet de lokale bevolking. Geen toeristen in de strikte zin van het woord. Ze bestaan in een bubbel van pure dialoog. Geen familie. Geen banen. Alleen maar woorden. Ze worden versies van zichzelf die alleen onderweg naar voren komen. Verbale geesten.
Een luchthavenbar is anders. Een lobby van het Hyatt Regency heeft zijn eigen energie. Matthew McConaughey werd beroemd in Dazed and Confused omdat Linklater ook op zoek ging naar vonken in transitknooppunten. Maar het is nog steeds statisch. Het wacht.
Paris werkt in het vervolg. Ze vinden elkaar negen jaar later. De stad is zeker romantisch. Maar merk op wat er ontbreekt.
Geen treinrit. Geen gedeelde transittijd.
De romantiek gebeurde niet omdat het voertuig hun paden uitlijnde. Het gebeurde omdat ze de afstand tussen de haltes overleefden. De machine doet er niet zoveel toe als je denkt. Of misschien wel.
